Waarom ik doe wat ik doe.

Cibell Yecerra

Ook al ben ik zeker geen mummie, mijn levensverhaal is best ingewikkeld.
Dat deel ik graag met je.

Aan de ene kant zodat je me wat beter leert kennen en aan de andere kant omdat écht contact maken en een band opbouwen voor mij een van de fijnste dingen is die er zijn.


Mijn wieg stond in…

Ik ben geboren en opgegroeid in Chivacoa. Een kleine stad in Venezuela. Ik was (een) enig kind; vrolijk, extravert en ondeugend.

Mijn moeder kwam uit een groter gezin met 8 broers en zussen waarvoor ze altijd klaarstaat. Ze werkte als onderwijzeres en was bovendien directeur van een basisschool. Inmiddels werkt mijn moeder als acupuncturist.

Mijn vader had een revolutionair hart. Hij smulde van literatuur en politiek. In zijn jonge jaren heeft hij door die idealen een aantal jaren in de gevangenis gezeten. Daarna werkte hij als kunstenaar en schrijver.

Mijn jeugd verliep fijn. Zoals ik al vertelde heb ik een zorgzame moeder. Dus toen dat nodig was, trokken twee van haar zussen met hun kinderen bij ons in. Geweldig! Ineens was ik geen enig kind meer maar had ik zes “broers en zussen”.

Mijn pubertijd

In mijn pubertijd kreeg ik een klap te verwerken. Mijn ouders gingen uit elkaar. Zo’n scheiding is altijd vervelend. Voor alle betrokkenen, dus ook voor mij. Het leerde me ook dat uit verdriet mooie dingen kunnen ontstaan. Mijn vader hertrouwde met een Nederlandse vrouw en toen ik 18 jaar was kreeg ik wel een heel mooi cadeau. Een écht zusje! Vijf jaar later in 2002 werd ik opnieuw verrast, dit keer met een écht broertje.

Op naar Nederland

m’n reis Venezuela Nederland

Natuurlijk wilde ik in de buurt van mijn broertje en zusje zijn. Dus op mijn 23e vloog ik uit. Letterlijk zo’n 8.200 kilometer. Weg uit Venezuela, op naar Nederland. Voor mijn nieuwe familie, het avontuur en om mijn horizon te verbreden.

Ik voelde me zo snel thuis hier. Dankzij de ondersteuning van de beste stiefmoeder die ik me kon wensen. Ik woonde in Amsterdam en pakte daar met veel plezier mijn passie voor volleybal weer op. Dat ik tijdens de training ook mijn beste vriendin leerde kennen, was natuurlijk helemaal fantastisch.

Met een gezellige groep mensen uit allerlei landen deed ik de taal- en schakelcursus, waardoor ik binnen één jaar Nederlands leerde lezen en schrijven op hbo-niveau. Het luisteren en spreken duurde iets langer en soms raakt mijn tong nog steeds in de knoop bij bijvoorbeeld de “sch-klank”.

Studeren, scheiding, een afscheid en een nieuw begin

Nadat ik de Nederlandse taal machtig was, werd het tijd voor een volgende stap. Studeren. Aan de hogeschool van Amsterdam startte ik een studie Marketing, Communicatie & Economie. Waar was ik aan begonnen?! Studeren op latere leeftijd, in een vreemde taal, in een nieuw land met een andere cultuur en geen studiemaatjes. Het was een pittige tijd voor me, waarbij het huilen me regelmatig nader stond dan het lachen.

Toen scheidde mijn vader ook nog van mijn stiefmoeder en hij ging terug naar Venezuela. En alsof dat niet genoeg was, overleed één van mijn nichten (pseudo-zussen) plotseling. Ik brak, voelde me zielsongelukkig en helemaal alleen. Onbewust beslopen gevoelens van onzekerheid me. Ik voelde me schuldig en kreeg ik een laag zelfbeeld. Het was een zware tijd.

Gelukkig ben ik een doorzetter met een groot aanpassingsvermogen. Ik was al zover gekomen en bovendien had ik inmiddels mijn hart verpand aan Nederland. Uiteindelijk worstelde ik me door deze moeilijke periode heen en ik studeerde af met slechts een half jaar vertraging. Mijn eerste sollicitatie was gelijk raak en ik ging werken bij de ING bank. Wauw, afgestudeerd én mijn eerste echte baan!

Iets daarna vond ik ook de liefde van mijn leven; een vrouw die mij ongelofelijk veel liet groeien.

Een reis van persoonlijke ontwikkeling

Die groei maakte me hongerig naar meer. Ik leerde romans te lezen. Niet zoals ik was gewend: twee bladzijden lezen en dan het boek wegleggen. Maar écht lezen. Ik verslond zelfhulpboeken. Want ik realiseerde me dat die boeken me konden helpen om alles uit mezelf te halen. Om een beter leven te leiden en ook anderen te helpen met hun persoonlijke ontwikkeling.

In no-time trouwde ik en realiseerden mijn vrouw en ik onze droom. Een fijn huis aan het water met een bootje erbij. Samen wilden we dit geluk graag delen met een kindje. Na drie jaar intensieve behandeling raakte ik zwanger. Hoe gelukkig kan een mens zijn?

Sterker dan een klimop

Dat grote geluk kwam helaas niet alleen. Bijna tegelijkertijd kreeg ik te horen dat ik door een reorganisatie mijn baan verloor. En alsof dat niet voldoende was, stierf in februari 2016 plotseling mijn vader. Door mijn zwangerschap was ik niet in staat de reis naar Venezuela te maken en ik kon geen afscheid nemen van mijn vader.

De zwangerschap verliep gelukkig heel goed en in juli 2016 werd mijn kleine meisje geboren.
Wat een dunne lijn is er soms tussen hemels geluk en zwaar verdriet. Het viel me bijzonder zwaar om daarmee om te gaan en langzaam zakte ik weg in een diepe put van ellende. Doodmoe en compleet verdwaald.

Maar, zoals ze in Venezuela zo mooi zeggen: ik ben sterker dan een klimop!
Ik ging naar de seminar dat mijn leven veranderde. Ik ging van ‘leven omdat het moet en iedereen het doet’ naar ‘leven met een duidelijke missie wat mij een immense voldoening geeft’.

Ik volgde de opleiding Hypnotherapy Practitioner aan het Hypnose Instituut Nederland, zodat ik anderen kan helpen uit hun put te klimmen. Wat fantastisch om mensen écht te helpen. En ook zelf mocht ik ervaren wat hypnotherapie kan betekenen.

Mijn leven ging niet altijd over rozen.
Gelukkig niet. Want dan had ik mezelf nooit kunnen ontwikkelen tot de krachtige vrouw die ik nu ben.
Zonder mijn persoonlijke bagage, zou ik maar half de therapeute zijn die ik nu ben.

Dus: kun jij hulp gebruiken om uit jouw put te kruipen?

want ook jij bent sterker dan een klimop!